Στα Επείγοντα





 στο ΤΜΗΜΑ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΩΝ

 Ο αυτοκράτορας


Αν έχετε ταξιδέψει με αεροπλάνο, ίσως θα προσέξατε πως εκτός από τον κυρίως χώρο αναμονής υπάρχει και η αίθουσα των VIP επιβατών, των ιδιαίτερα σημαντικών δηλαδή προσώπων. Στο τέλος βέβαια όλοι μαζί ταξιδεύουν στο ίδιο αεροπλάνο, αλλά οι VIP μένουν μόνοι τους, ξεχωρισμένοι, απολαμβάνοντας τα όποια προνόμια τους παρέχει η θέση τους κατά την πτήση αλλά και κατά την αναμονή για αυτή. Αν πάλι μιλάμε για κάποιον πρωθυπουργό ή αρχηγό κράτους, τα πράγματα είναι ακόμα πιο ιδιαίτερα. Αλίμονο, ένας πρωθυπουργός, ένας βασιλιάς ή ένας αυτοκράτορας –αν και πια δεν υπάρχουν τέτοιοι- δεν επιτρέπεται ούτε καν να περιμένει για να ξεκινήσει η πτήση του. Όταν μάλιστα δεν είναι διαθέσιμο το ιδιωτικό του αεροπλάνο, κάποιο άλλο τον περιμένει με αναμμένες τις μηχανές, έτοιμο για απογείωση.

Κάπως έτσι γίνεται και στα νοσοκομεία, καθώς και εδώ αποδεικνύεται πως κάποιες φορές δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Όταν λοιπόν έρχεται για να εξεταστεί στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών ένας βουλευτής, ένας υπουργός ή κάποιος, που για κάποιο λόγο θεωρείται σπουδαίος και σημαντικός, τα πράγματα μπορεί να λειτουργήσουν λίγο διαφορετικά από το συνηθισμένο. Τις περισσότερες φορές δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Αρκεί να ειπωθεί το όνομα του ασθενή και όλοι καταλαβαίνουν.

Κάτι παρόμοιο συνέβη σε μία γενική εφημερία μου στο ΤΕΠ, κάποια χρόνια πριν. Είχε έρθει για να εξεταστεί ένας πρώην πρωθυπουργός. Ούτε βουλευτής, ούτε υπουργός, ούτε κάποιος διάσημος. Ολόκληρος πρωθυπουργός. Πρώην βέβαια, αλλά πρωθυπουργός. Το παράξενο όμως ήταν πως κανένας από όλους όσους ήμασταν στην εφημερία εκείνη την ημέρα, γιατροί και νοσηλευτές, δεν τον αναγνώρισε, αλλά ούτε και ήξερε το όνομά του. Για να μάθουμε δε, ποιος είναι, χρειάστηκε να μας συστηθεί ο ίδιος: Είχε κάποτε, ως υψηλόβαθμος δικαστικός, διατελέσει υπηρεσιακός πρωθυπουργός σε μία μεταβατική περίοδο, ανάμεσα σε δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, αρκετά χρόνια πριν. Ήταν ένας ηλικιωμένος, ευγενικός και καλοντυμένος κύριος –δεν βλέπεις πολλούς με γραβάτα στο ΤΕΠ- και δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο από ιατρικής πλευράς, μα έμεινε τουλάχιστον να λέω πως ανάμεσα στα άλλα, έχω εξετάσει και έναν πρωθυπουργό.



Όσοι όμως πλούσιοι και σημαντικοί, υπουργοί ή πρωθυπουργοί, αρχηγοί κρατών ή βασιλιάδες κι αν έρθουν, όσο κι αν παρακαμφθεί η σειρά, στο νοσοκομείο άλλος είναι αυτός που κυριαρχεί και στο πέρασμά του όλοι παραμερίζουν. Μην πάει ο νους σας στους γιατρούς, που αν και μοιάζουν μεγάλοι και τρανοί, στην πραγματικότητα αυτά που δεν ξέρουν είναι πολύ περισσότερα από αυτά που ξέρουν. Εδώ, η πραγματική δύναμη και εξουσία είναι στα χέρια της αρρώστιας, που βέβαια δεν είναι μία, αλλά πολλές και διαφορετικές. Και ανάμεσα σε αυτές κυριαρχεί μία, που το όνομά της κάποιοι φοβούνται και να το προφέρουν ακόμα. Είναι η πιο τρομακτική από όλες. Μπροστά της όλοι υποκλίνονται και όσοι αντιστέκονται, τις περισσότερες φορές, αν και όχι πάντα, παραδίνονται νικημένοι και υποταγμένοι στις επιταγές της. Σαν να βρίσκονται μπροστά σε κάποιο βασιλιά.

Πριν λίγο καιρό ήρθε στα χέρια μου ένα βιβλίο με έναν τίτλο ιδιαίτερο και παράξενο:
Ο Αυτοκράτορας όλων των νοσημάτων
Μία βιογραφία του καρκίνου

Το βιβλίο αυτό, βραβευμένο με ένα από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά βραβεία για το 2011 και στην κατηγορία της μη μυθιστορηματικής λογοτεχνίας, αν και ογκώδες, καταφέρνει να πει τόσα πολλά με τον τίτλο του και μόνο.
Ένας Αυτοκράτορας, που έχοντας εγκαθιδρύσει το βασίλειό του μέσα στα νοσοκομεία, απλώνει την αυτοκρατορία του ανάμεσα και στους ανθρώπους.
Και αν για όλους τους άλλους το να φοβούνται στο άκουσμα και να μεριάζουν στο πέρασμα του τρομερού Αυτοκράτορα είναι φυσιολογικό, για τους γιατρούς, αυτούς δηλαδή που έχουν αναλάβει να τον πολεμήσουν, θα περίμενε κανείς κάτι άλλο: να προβάλλουν έστω κάποια αντίσταση, συντονισμένη και σταθερή, αντιτασσόμενοι στην κυριαρχία του.

Δεν θα αναφερθώ σε κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό, γιατί δυστυχώς πρόκειται για φαινόμενο καθημερινό και επαναλαμβανόμενο. Ως επιμελητής της Ογκολογικής Κλινικής στο νοσοκομείο που εργάζομαι, πολλές φορές το τηλέφωνό μου χτυπάει είτε στο νοσοκομείο, είτε στο σπίτι και ο γιατρός εφημερίας από το ΤΕΠ μου αναφέρει για κάποιον ογκολογικό ασθενή, που πήγε στο νοσοκομείο. Και ενώ περιμένω να ακούσω τα αποτελέσματα των εξετάσεων και μία προτεινόμενη θεραπευτική αγωγή, το πρώτο που φθάνει σε μένα είναι κάποιο από τα ακόλουθα:
§  Χρειάζεται αλήθεια να κάνουμε όλες αυτές τις εξετάσεις;
§  Αφού έχει καρκίνο. Το ξέρουμε. Σίγουρα αυτό φταίει.
§  Αφού κάνει χημειοθεραπεία.
-Ναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να ψάξουμε τι συμβαίνει ή πως δεν μπορούμε να βοηθήσουμε τον ασθενή μας.

Μπροστά στον Αυτοκράτορα, στην τρομερή όψη του και στις θανατηφόρες απειλές που συνοδεύουν την παρουσία του, εγκλωβίζεται η λογική και παραλύει ακόμα και η επιστημονική σκέψη.
Ένας νέος, αριστούχος στη σχολή και άρτια καταρτισμένος γιατρός, αρνήθηκε οποιαδήποτε θεραπεία μετά τη διάγνωσή του με μία μορφή καρκίνου. Οι προοπτικές ήταν όντως δυσοίωνες, οι επιλογές περιορισμένες και οι προσδοκίες χαμηλές. Ο γιατρός του προσπάθησε να τον μεταπείσει. Εκείνος αρνήθηκε, καθώς δεν έβρισκε λόγο να αντιμετωπίσει τον ισχυρό εχθρό, που είχε εκστρατεύσει εναντίον του, κυνηγώντας μία μικρή πιθανότητα. Λίγους μήνες μετά το θάνατό του, σημειώθηκε μια ιστορική εξέλιξη στη θεραπεία της νόσου αυτής, με τα αρχικά ελπιδοφόρα αποτελέσματα να γίνονται εντυπωσιακά με το πέρασμα του χρόνου. Όμως ήταν ήδη πολύ αργά. Ο Αυτοκράτορας είχε ήδη νικήσει. Και η νίκη του αυτή ήταν ο φόβος, η απογοήτευση, η χαμένη ελπίδα και η ολοκληρωτική και άνευ όρων παράδοση στη δύναμή του.




            Η μεγάλη ανάγκη της ανθρωπότητας: Μία σωτηρία και ένας σωτήρας. Κάποιος, που θα μπορέσει να σώσει τον άνθρωπο, να τον προστατέψει και να τον θεραπεύσει. Και ήρθε ο Ιησούς Χριστός και «διερχόταν ευεργετώντας και θεραπεύοντας» (Πράξεις Αποστόλων 10:38) και όλοι σκέφτηκαν πως Αυτός είναι, πως σ’ Αυτόν θα μπορούσαμε να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας για να νικηθεί ο μεγαλύτερος εχθρός, ο τρομερός Αυτοκράτορας της αρρώστιας και οι φρικτές συνέπειες της εξουσίας του πάνω στα θνητά μας σώματα.
            Ο πραγματικός όμως εχθρός είναι άλλος και είναι χειρότερος και πολύ πιο σκληρός. Τόσο, που ο ίδιος ο θάνατος καταλήγει να γίνεται ένα απλό μέσο στα χέρια του, το τελικό όπλο με το οποίο επιβεβαιώνει και σφραγίζει τη βασιλεία του.
Ο Λόγος του Θεού είναι ξεκάθαρος και διαφωτιστικός:
            «…η αμαρτία βασίλευσε διαμέσου του θανάτου» (Ρωμαίους 5:21)

            Ο πραγματικός αυτοκράτορας δεν είναι κάποια αρρώστια ή ο σωματικός θάνατος, αλλά η αμαρτία, που κρατάει τον άνθρωπο δούλο στις επιταγές της, τα πάθη και τις επιθυμίες της σάρκας. Η αμαρτία είναι αυτή, που κρατάει τον άνθρωπο μακριά από τον Θεό, την μόνη πηγή της ζωής. Και μακριά από τον αληθινό Θεό της Αγίας Γραφής, χωρίς τη Ζωή, ακόμα και αν μοιάζει ζωντανός, ο άνθρωπος είναι πνευματικά νεκρός. Μένει μόνο το τραγικό τελικό γεγονός, που έρχεται μέσα από διάφορους δρόμους και τρόπους, για  να βάλει την τελική και οριστική σφραγίδα.
            Και ο άνθρωπος έγινε δούλος της αμαρτίας επειδή την αγάπησε. Αγάπησε το σκοτάδι (Ιωάννης 3:19), εγκατέλειψε τον Θεό, την αγάπη και την αλήθεια Του και έγινε εχθρός Του. Γιατί «όποιος θελήσει να είναι φίλος του κόσμου, γίνεται εχθρός του Θεού» (Ιακώβου 4:4).

Αν και δεν έχω ακόμα ολοκληρώσει το τεσσαρακοστό πρώτο έτος της ηλικίας μου, έχω σταθεί πολλές φορές βουβός μάρτυρας και θλιβερός αγγελιοφόρος της τελικής δράσης του «Αυτοκράτορα όλων των νοσημάτων», της χλωμής και παγωμένης σφραγίδας του πραγματικού δυνάστη, που βασιλεύει επάνω στον άνθρωπο, της αμαρτίας. Βρέθηκα όμως μπροστά σε μία ξεχωριστή σκηνή, που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Τη σκηνή ενός διπλού θανάτου.

Η ατμόσφαιρα ήταν πνιγηρή και μύριζε θάνατο. Αν και μεσημέρι, σκοτάδι βαθύ είχε παντού απλωθεί. Την εκκωφαντική σιωπή διέκοπταν κάπου-κάπου λυγμοί, που πνίγονταν στα δάκρυα που τους γέννησαν. Ακόμα θυμάμαι τον ήχο τους. Δεν ήταν για πένθος, ούτε από θλίψη. Τα ξέρω πια όλα αυτά καλά. Πιο πολύ έμοιαζαν με δάκρυα ανακούφισης. Από αυτά, που καθώς κυλούν στο χώμα, ξεπλένουν την καρδιά από ένα σκληρό βάρος και ένα φορτίο δυσβάσταχτο. Διστακτικός, πλησίασα και πίσω από πυκνούς θάμνους, που μάταια προσπαθούσαν να κρύψουν όσα εξελίσσονταν, υψωνόταν ένας λόφος και στην κορυφή του τρεις σταυροί. Στον μεσαίο ήταν καρφωμένος Εκείνος. Το Φως και η Αλήθεια. Η Θύρα και ο Δρόμος. Η Ανάσταση και η Ζωή. Ο αληθινός, ο μεγάλος Βασιλιάς.

Δίπλα Του, γύρω Του, δεν υπήρχε κανείς. Ένας μονάχα, γονατιστός στα πόδια του Σταυρού Του, με το μέτωπό του να χαϊδεύει το χώμα και τα δάκρυά του να ποτίζουν την χαρακωμένη γη. Δεν ήταν δάκρυα λύπης, αλλά μετάνοιας, ταπείνωσης και συντριβής. Δάκρυα που μιλούσαν, φώναζαν δυνατά, για να ακούσει ο Ουρανός και η γη: «Αμάρτησα στον ουρανό κι ενώπιόν Σου. Θεέ μου, ελέησε με, τον αμαρτωλό». Στα χέρια του ένα σφυρί και λίγα χοντρά καρφιά, που μάλλον περίσσεψαν από την εκτέλεση.
Πλησίασα αρκετά για να βλέπω καλά και να ακούω καθαρά, πάντα όμως με το σεβασμό που αρμόζει όταν βρίσκεσαι δίπλα σε κάποιον που πεθαίνει. Γιατί δεν ήταν μόνο τα δάκρυα, που έτρεχαν από τα μάτια του, αλλά η ίδια του η καρδιά, η ζωή του ολόκληρη. Μέχρι που έπαψε να κλαίει, γιατί όλα τα δάκρυα είχαν χυθεί. Και δεν μιλούσε πια, γιατί Τού τα είχε όλα πει. Ήταν τότε που πέθανε.

Κοίταξα γύρω μου να δω τον θάνατο ή κάποιον από τους ακόλουθούς του. Πουθενά και κανένας. Μόνο Εκείνος, ο μεγάλος και αληθινός Βασιλιάς. Αυτός, που πριν λίγο ήταν κρεμασμένος στο Σταυρό, αναστημένος και δοξασμένος, κρατούσε τον πεθαμένο στην αγκαλιά Του και του έδινε ζωή από τη δική Του.
Έκπληκτος άνοιξα όσο μπορούσα περισσότερο τα μάτια μου, για να χορτάσω το μοναδικό θέαμα.

Έχουν περάσει από τότε αρκετά χρόνια. Πολλές φορές γυρνάω πίσω και βλέπω από την αρχή τη διπλή αυτή σκηνή του θανάτου, για να θυμηθώ, για να διορθώσω τους δρόμους μου, για να ζήσω.

Είναι η σκηνή του θανάτου του Σωτήρα μου.
Για τις αμαρτίες μου και με τις αμαρτίες μου.

Είναι η σκηνή του θανάτου μου.
Του θανάτου, που ακολούθησε η ανάσταση σε μία καινούργια, λυτρωμένη και νικηφόρα ζωή μαζί Του.

«Ώστε, όπως η αμαρτία βασίλευσε διαμέσου του θανάτου,
έτσι και η χάρη να βασιλεύσει διαμέσου της δικαιοσύνης σε αιώνια ζωή,
διαμέσου του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας.»                                                                                                (Ρωμαίους 5:21)


Και αν ακόμα φαίνεται ο αυτοκράτορας του πόνου και της αρρώστιας να αυξάνει και να συσπειρώνει τις δυνάμεις του γύρω μας, ο Θεός είναι ξεκάθαρος και ο Λόγος Του θριαμβευτικός για τους δικούς Του:

«…αυτός που πιστεύει σε μένα, και αν πεθάνει, θα ζήσει. Και καθένας που ζει και πιστεύει σε μένα, δεν πρόκειται να πεθάνει στον αιώνα.»
(Ιωάννης 11:25-26)


Γιατί κανένας και τίποτε δεν μπορεί να χωρίσει τους δικούς Του από την αγάπη Του, γιατί…

«Έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος»
(Α΄ Κορινθίους 15:26)

Μάριος Μπακογεώργος
Παθολόγος Ογκολόγος

αφιερωμένο στον πατέρα μου


Στα μέτρα μας

Η Νύχτα προχώρησε… Η Ημέρα πλησίασε

Ένας Χριστός στα μέτρα μας

Χωρίς κόστος

Είναι φυσικό να ψάχνουμε, να ερευνούμε, να απορούμε με την κατάσταση την τραγική των ημερών μας, που είναι έκδηλη όπου και αν στρέψουμε τα μάτια μας, μέσα μας, γύρω μας, ανάμεσά μας. Γιατί φθίνουμε, γιατί ξεπέφτουμε, γιατί χάνουμε και χανόμαστε, γιατί δεν έχουμε ευλογίες και δύναμη, γιατί η συγκομιδή είναι ελάχιστη σε σύγκριση με τη σπορά, γιατί ο καρπός είναι αρρωστημένος και συχνά πεθαίνει πριν ωριμάσει;


Πολλά μπορεί να πει κανείς και πολλές είναι οι προσεγγίσεις, που μπορεί να κάνει στα θέματα αυτά. Υπάρχει όμως κάτι βασικό, θεμελιακό, που χρειάζεται να το δούμε κατάματα και να είμαστε ειλικρινείς και ευθείς, αν θέλουμε να φτάσουμε με όχημα την αλήθεια στην πηγή του κακού.
Το κόστος δεν θέλουν οι άνθρωποι. Το κόστος της αλήθειας, της άγιας ζωής, της καθαρής, δεν θέλουν να σηκώσουν.
Ό,τι έχει κόστος το αποδιώχνουν.
Ό,τι κοστίζει κοιτάζουν να το αντικαταστήσουν με κάτι άλλο, που κοστίζει λιγότερο ή καθόλου. Ιδιαίτερα στα πνευματικά πράγματα η πραγματικότητα αυτή γίνεται ολοφάνερη.
Όλοι το γνωρίζουμε, ότι η ζωή που μας καλεί ο Ιησούς Χριστός να ζήσουμε έχει μεγάλο και σημαντικό κόστος. Ίσως αυτό το κόστος δεν συγκρίνεται εύκολα με άλλες περιοχές της ζωής, που και αυτές κοστίζουν. Ο Κύριος το ξεκαθαρίζει από την πρώτη στιγμή, που Τον πλησιάζει μια ψυχή, ότι τα θέλει όλα και μας θέλει ολόκληρους και εντελώς δικούς Του. Μας καλεί να ζήσουμε για Εκείνον και να ζήσουμε τη δική Του ζωή, με τη δική Του οδηγία και για τη δική Του δόξα. Το κόστος όλων αυτών είναι μεγάλο, ασύγκριτο με άλλα κόστη αυτής της ζωής. Πολύ συχνά, αν και έχουν ξεκινήσει μαζί με τον Χριστό κάποιες ψυχές, μπροστά στο κόστος υποχωρούν, χαλαρώνουν, γυρίζουν πίσω και φεύγουν, χάνονται.

Στις μέρες μας οι άνθρωποι δεν θέλουν να ακολουθήσουν έναν Χριστό που κοστίζει, ούτε ένα Ευαγγέλιο που απαιτεί θυσίες και κόπο. Θα ήταν θαυμάσιος ο Χριστός και η προσφορά Του, αλλά χωρίς κόστος. Αυτή όμως η μετάλλαξη του Ιησού Χριστού και του Ευαγγελίου Του δεν υπάρχει. Γι’ αυτό οι άνθρωποι δημιούργησαν έναν δικό τους Χριστό, με ένα νέο δρόμο σωτηρίας, που να μην κοστίζει, να μη δυσαρεστεί τους ανθρώπους και να μην ενοχλεί. Είναι ο Χριστός της βοήθειας, της συμπάθειας, της συγχώρησης, της κατανόησης, των παροχών, που δεν ζητάει, δεν απαιτεί, δεν κοστίζει… Στις μέρες μας αυτός ο Χριστός αγαπιέται και γίνεται πολύ πιο εύκολα αποδεκτός από τους πολλούς. Ας δούμε πιο ειδικά κάποιες περιοχές, για να καταλάβουμε το μήνυμα αυτής της αλήθειας και για τη δική μας τη ζωή.

Δεν θέλουν οι άνθρωποι το κόστος της αλήθειας. Αυτή ίσως είναι η κορυφαία και πιο τραγική κατάσταση από όλες. Η αλήθεια φωτίζει σε βάθος, η αλήθεια ξεσκεπάζει, η αλήθεια διαμελίζει, η αλήθεια φανερώνει. Το κόστος της αλήθειας ελάχιστοι το δέχονται και το αντέχουν. Το κόστος να πεις την αλήθεια, αλλά και να δεχτείς την αλήθεια και να τη ζήσεις χωρίς διάκριση ανάμεσα στους ανθρώπους, δεν είναι ούτε εύκολη υπόθεση, ούτε εύκολος δρόμος να τον ακολουθήσει κανείς.  
Υπάρχουν αλήθειες, που είναι όμορφο να τις ακούμε και συμφωνούμε πρόθυμα και είμαστε έτοιμοι να τις υπερασπιστούμε. Αυτές όμως είναι αλήθειες, που δεν αφορούν εμάς και ούτε μας αγγίζουν. Μόλις η αλήθεια αγγίξει εμάς και τις αγαπημένες, κρυφές πτυχές της ζωής μας, το κόστος αμέσως μεγαλώνει και εύκολα αλλάζουμε γνώμη.
Νομίζουμε, μα είναι τραγικό λάθος, πως αν κηρύξουμε ένα Ευαγγέλιο χωρίς κόστος, θα γεμίσει εύκολα και γρήγορα η εκκλησία μας, πράγμα που το θέλουμε ειλικρινά πάρα πολύ. Ξεκινάμε λοιπόν, και πράγματι η προσπάθεια αποδίδει αποτελέσματα. Όμως τι εκκλησία είναι αυτή, που αποσιωπά την αλήθεια του Ευαγγελίου και γεμίζει με «πιστούς», που τους αρέσει να τους γαργαλάνε τα αυτιά με καλά και ευχάριστα λόγια; Κάποτε θα γεμίσει με ανθρώπους, που και αυτοί δεν θα θέλουν το κόστος ούτε θα είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν την προσωπική τους ζωή, τις επιθυμίες τους, τις αγάπες τους, τα είδωλά τους, για να κερδίσουν τον Χριστό. Αυτές οι εκκλησίες γεμίζουν εύκολα, αλλά δεν έχουν την ευλογία και τη δύναμη του Κυρίου, γι’ αυτό είναι το σώμα τους γεμάτο πληγές και η ζωή τους «αργή και άκαρπη» (Β΄ Πέτρου 1:8).
Νομίζουμε πως, αν προσπεράσουμε το κόστος της ζωής του Χριστού, η χριστιανική μας ζωή θα είναι εύκολη, πλούσια, άνετη. Όμως η ομορφιά στη ζωή του Χριστού έρχεται όταν έχουμε την ευλογία του Θεού στη ζωή μας. Την ευλογία του Θεού που έρχεται μέσα από το δρόμο της υπακοής, της υποταγής, της άγιας και καθαρής ζωής. 
Δεν θελήσαμε το κόστος και φτιάξαμε μια δικής μας σύνθεσης ζωή, με επιλεγμένα εδάφια και μερικές μόνο αλήθειες από το Ευαγγέλιο. Προσπαθούμε να τη ζήσουμε αυτή τη ζωή, να την κάνουμε να σταθεί στα πόδια της, να στεριώσει. Η ζωή όμως αυτή δεν έχει την ευλογία του Θεού, που σημαίνει πως δεν έχει χαρά, δύναμη, ειρήνη, αύξηση, καρπό.


   
Πρέπει να το ομολογήσουμε. Έχει κόστος η ζωή του Ιησού Χριστού, μεγάλο κόστος, αλλά είναι τυλιγμένη στην ευλογία και τη χαρά της θεϊκής αγάπης του Ουράνιου Πατέρα. Δεν αφήνει πληγές και αναπηρίες αυτό το κόστος, αντίθετα φέρνει απελευθέρωση, λύτρωση και δύναμη καινούργιας ζωής μέσα μας.

Οι σημερινοί, σύγχρονοι Χριστιανοί λένε και υποστηρίζουν πως θέλουν τον Χριστό, δεν θέλουν όμως το κόστος της ζωής του Χριστού.
·         Το κόστος της αλήθειας. Το κόστος να πουν την αλήθεια και να τη ζήσουν φανερά και ευδιάκριτα.
·         Το κόστος να μείνουν λίγοι, να μείνουν μόνοι, να υστερήσουν από τους άλλους, να τους προσπεράσουν οι άλλοι, να τους απομονώσουν γιατί ζουν και αγαπούν την αλήθεια.          
·         Το κόστος τού να απαρνηθούν και να απορρίψουν τον εαυτό τους, τα συμφέροντα, το βόλεμα, τις αγάπες τους.
·         Το κόστος να τους γυρίσουν την πλάτη, να τους κοροϊδέψουν, να τους διώξουν, γιατί είναι γνήσιοι, ευθείς και ειλικρινείς.
·         Το κόστος της άγιας ζωής, της ζωής χωρίς συμβιβασμό, χωρίς «γκρίζες ζώνες», χωρίς μοιρασμένες καταστάσεις.
·         Το κόστος τού «τα αφήνω όλα και όλους» για τον Ιησού Χριστό, τον Σωτήρα μου, όπως η Μαρία (Λουκάς 10:39,42).
·         Το κόστος τού «ζημιώθηκα τα πάντα και θεωρώ ότι είναι σκύβαλα, για να κερδίσω τον Χριστό», όπως ο απόστολος Παύλος (Φιλιππησίους 3:7-10).
·         Το κόστος τού «γενηθήτω το θέλημά Σου Πατέρα, το δικό Σου και όχι το δικό μου» , όπως ο Κύριός μας (Λουκάς 22:42).
·         Το κόστος τού να υψώσω τη φωνή μου όταν οι άλλοι αποσιωπούν το ψέμα και το συμβιβασμό με την αμαρτία, να πω την αλήθεια και να μείνω στην αλήθεια.
·         Το μεγάλο κόστος της ταπείνωσης μπροστά στον Θεό, της υποταγής, της αναγνώρισης, της υποχώρησης.
·         Το κόστος της σιωπής.



Όλα αυτά είναι μερικά μόνο παραδείγματα, μερικές περιοχές, όπου γίνεται φανερό ότι «το κόστος του κόστους» είναι που κρατάει πολλούς μακριά από τον Χριστό. Έτσι, κάποιους, που δοκίμασαν ή ξεκίνησαν με τον Κύριο, τώρα τους βλέπεις και έχουν χαλαρώσει, έχουν κρυώσει ή έχουν φτιάξει και ακολουθούν το δικό τους δρόμο πίστης, ένα δρόμο χωρίς κόστος, χωρίς θυσία, χωρίς την ευλογία της παρουσίας του Θεού.

Τι έχουμε να προσθέσουμε σε όλα αυτά; Υπάρχει και η άλλη πλευρά. Άνθρωποι απλοί, ταπεινοί, γνήσιοι πιστοί του Χριστού, που θέλουν ολόκληρο τον Ιησού, να Τον γνωρίσουν, να Τον ζήσουν, να μορφωθεί μέσα τους , να μη ζουν πλέον εκείνοι, να μη ζουν για τον εαυτό τους, αλλά να ζουν τον Ιησού Χριστό (Β΄ Κορινθίους 5:15). Αυτοί αγκάλιασαν με πίστη και αγάπησαν με ταπεινή καρδιά ολόκληρο τον Ιησού Χριστό, μαζί με το κόστος Του, και είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα για «το έξοχο της γνώσης του Ιησού Χριστού» (Φιλιππησίους 3:8). Αυτούς αναγνωρίζει ο Κύριος για δικά Του γνήσια παιδιά, σ’ αυτούς αποκαλύπτεται και αυτούς ευλογεί με την παρουσία Του και πλουτίζει με το Άγιο Πνεύμα Του. Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν μια σωστή εκτίμηση. Ο Ιησούς Χριστός της Καινής Διαθήκης δεν διαιρείται, δεν τεμαχίζεται και ούτε μπορούμε να πάρουμε κομμάτια Του επιλεκτικά να τα ζήσουμε. Το κόστος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του Ιησού Χριστού και όποιος δεν θέλει το κόστος δεν μπορεί να αποκτήσει τον Ιησού Χριστό, κι ας μπαινοβγαίνει τακτικά σε κάποια ή σε κάποιες εκκλησίες.   
Απέκτησαν τον Ιησού Χριστό όσοι αγάπησαν πολύ, όσοι Τον ζήτησαν με όλη τους την καρδιά, και Του ανήκουν με απλή και ολόκληρη καρδιά. Είναι αυτοί, που δεν έκαναν πίσω μπροστά στο κόστος, ούτε διάλεξαν να φαρδύνουν το δρόμο για να μειώσουν το κόστος… ούτε αποσιώπησαν την αλήθεια από φόβο για το κόστος και τις συνέπειες… Μήπως αυτοί είναι οι «αγαθοί και πιστοί δούλοι», που Του έμειναν «πιστοί στα λίγα» και θα τους αμείψει αιώνια; (Ματθαίος 25:20-23)

Ακόμα Ζωντανός


ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ

του Ορέστη Φραγκόπουλου

«Είμαι ακόμα ζωντανός»

Σήμερα το πρωί το κατάλαβα.
Ίσως να φαίνεται αστείο.
Ίσως εσάς δεν σας απασχόλησε ποτέ.
Εγώ όμως το είδα καθαρά, το συνειδητοποίησα και πόνεσα.
Οι εξομολογήσεις άλλωστε έχουν προσωπικό χαρακτήρα, είναι προσωπικά βιώματα.
Το ίδιο και οι μονόλογοι.
Είναι και αυτοί μια μορφή εξομολόγησης.
Και όταν είναι από καρδιάς, με ειλικρίνεια και γνησιότητα, τότε είναι βέβαιο πως έχουν μεγάλη αξία.



Κάποτε συνέβη και δεν με κάλεσαν κάπου, που πίστευα πως θα έπρεπε να με είχαν καλέσει και ενώ οι υπόλοιποι, όλοι οι άλλοι της σειράς μου είχαν προσκληθεί και παραβρέθηκαν. Εγώ έμεινα απ’ έξω και πικράθηκα, πληγώθηκα, έχασα τη φρεσκάδα της χαράς του Κυρίου μου. Και τότε ήταν που ήρθε το Άγιο Πνεύμα του Θεού και μου εξήγησε. Είσαι ακόμα ζωντανός, μου είπε. Γι’ αυτό πονάς και πικραίνεσαι και πληγώνεσαι για τέτοια πράγματα. Δεν ανήκεις ολοκληρωτικά στον Κύριο… Ανήκεις και στον ζωντανό εαυτό σου, που δεν πέθανε ακόμα… Μεγάλη αλήθεια, με μεγάλη ακρίβεια η διάγνωση του Κυρίου.

Ακριβότερα


ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΣΧΑ

ΠΟΛΥ ΑΚΡΙΒΟΤΕΡΑ

«Ξέροντας ότι δεν λυτρωθήκατε από τη μάταιη πατροπαράδοτη διαγωγή σας με φθαρτά, ασήμι ή χρυσάφι, αλλά με το πολύτιμο αίμα του Χριστού, ως αμνού χωρίς ψεγάδι και χωρίς κηλίδα.»
 (Α΄ Πέτρου 1:18-19)


-Πώς μπορεί ο αμαρτωλός να βρει τη συγχώρηση των αμαρτιών του; ρώτησε κάποιος πνευματικός άνθρωπος του Θεού έναν όμιλο θρησκευόμενων ανθρώπων.
-Με το να κάνει ελεημοσύνες σ’ όλη του τη ζωή, απάντησε κάποιος.
-Αυτό, είπε ο δούλος του Θεού, δεν μπορεί να είναι αλήθεια, γιατί οι φτωχοί, που δεν έχουν χρήματα, δεν θα μπορέσουν ποτέ να βρουν άφεση αμαρτιών, και ο Θεός τότε θα ήταν Θεός μόνο των πλουσίων. Έπειτα, αν υποθέσουμε ότι αυτό είναι κατορθωτό από όλους τους ανθρώπους, ο Λόγος του Θεού μάς λέει ότι πολύ ακριβότερα εξαγοράζονται οι αμαρτίες. Επαναλαμβάνω λοιπόν το ερώτημά μου. Πώς μπορεί ο αμαρτωλός να λάβει τη συγχώρηση των αμαρτιών του;

Χάρη και Φόβος


Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ

Η χάρη και ο φόβος του Θεού

Υπάρχει ένα αναμφισβήτητο πνευματικό αξίωμα, ξεκάθαρο μέσα στην Αγία Γραφή. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει την αληθινή χάρη του Θεού, αν πρώτα δεν γνωρίσει το φόβο Του. Είναι αλήθεια ότι η παρουσία του Θεού φέρνει τρόμο στις καρδιές των αμαρτωλών ανθρώπων. Ο φόβος όμως του Θεού είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Δεν πρόκειται για ένα φόβο φυσικό ή επιφανειακό, συνέπεια του ενστίκτου για αυτοσυντήρηση που έχει ο άνθρωπος. Είναι μια αίσθηση εσωτερικής και βαθιάς αδυναμίας μπροστά στον Θεό.



Αν δεν υπάρξει αυτή η ποιότητα του φόβου προς τον Θεό μέσα στην καρδιά μας, η πνευματική μας ζωή θα είναι ρηχή, επιφανειακή. Το θηρίο μέσα μας είναι πολύ δυνατό και έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση και εγωισμό. Αν ο Θεός δεν το νικήσει, δε θα μπορέσει να φανερώσει τον Εαυτό Του στα πνευματικά μας μάτια.

Στήριξε


ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΑ

Στήριξον τα λοιπά

«Στήριξε τα υπόλοιπα, που πρόκειται να πεθάνουν.»
(Αποκάλυψη Ιωάννη 3:2)




Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων μπροστά στα μάτια του Θεού.
Οι ζωντανοί.
Οι νεκροί.
Αυτοί που, αν και ζωντανοί ακόμα, είναι έτοιμοι να πεθάνουν.

Είναι οι ζωντανοί. Αυτοί που δέχτηκαν μέσα στην καρδιά τους τον Χριστό Κύριο και Βασιλιά, να διευθύνει και να οδηγεί. Αυτοί δεν έχουν δικό τους θέλημα, αλλά κάθε τους βήμα οδηγείται από τον Ιησού Χριστό. Μέσα στη θέλησή τους και στην καρδιά τους, ο Θεός διαχέει το Πνεύμα Του και οι άνθρωποι αυτοί πλέον είναι «εν Κυρίω». Ζουν και υπάρχουν από τον Κύριο και λειτουργούν μόνο για τον Κύριο. Είναι μια επέκταση της παρουσίας του Κυρίου.

Αγαπάνε τον κόσμο!


ΕΤΣΙ ΕΞΗΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Η πραγματικότητα είναι ότι:
Αγαπάνε τον κόσμο!


Για όσους δεν έχουν ακόμα καταλάβει τι συμβαίνει…
Για όσους δεν έχουν ακόμα καταλάβει ότι θερίζουμε…



   
Είναι πολύ φυσικό και φυσιολογικό. Παρατηρώ και κάπως παρακολουθώ με ενδιαφέρον τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν, τους ανθρώπους γύρω μας. Τις κινήσεις τους, το περιεχόμενό τους, τη μέρα τους, τη ζωή τους, την εμφάνισή τους, τις αντιδράσεις τους. Παρατηρώ και σκέφτομαι, παρατηρώ και καταλαβαίνω.
Τι καταλαβαίνω; Αγαπούν τον κόσμο. Αυτό βγαίνει σαν συμπέρασμα από όλα αυτά που φτάνουν στα μάτια μου, στα αυτιά μου, που περνούν από τη σκέψη μου για τους γύρω μου, το περιβάλλον, τους πιστούς των ημερών μας. Αγαπούν τον κόσμο. Απλά και ειλικρινά, χωρίς αναστολές. Τον αγαπούν και το δείχνουν. Τον αγαπούν και δεν έχουν ενδοιασμούς, φόβους. Τον αγαπούν χωρίς να θέλουν ή να χρειάζονται να κρύψουν την αγάπη τους.

Τη φράση αυτή την έχω πει κι άλλες φορές, αλλά και την έχω ακούσει. Όμως στις μέρες μας θα την ακούμε ή θα τη σκεφτόμαστε ακόμα πιο συχνά και με τραγικό τρόπο. Τα παιδιά μας, οι νέοι μας, οι μεγαλύτεροι, οι γυναίκες, οι άντρες, το βλέπεις, αγαπούν τον κόσμο και τον θέλουν στη ζωή τους. Ο τρόπος που ντύνονται είναι κοσμικός. Το περιεχόμενο της μέρας τους, της σκέψης τους είναι κοσμικό. Θέλουν να ζήσουν αυτό που ζουν οι άλλοι, όπως το ζούνε όλοι. Έχουν όμως αναστολές, γιατί γνωρίζουν την αλήθεια, έχουν το φως του Θεού στη ζωή τους και καταλαβαίνουν και διακρίνουν. Αλλά η καρδιά τους αγαπάει τον κόσμο. Αυτό ακριβώς το ένα που μας καλεί και μας ειδοποιεί ο Κύριος να μην αγαπήσουμε, να μην προσκυνήσουμε, γιατί σκοτώνει και μάλιστα σκοτώνει αιώνια (Α΄ Ιωάννη 2:15-17).

Πέμπτες με τον Ορέστη


Οι Πέμπτες με τον Ορέστη ανεβαίνουν κάθε απόγευμα Πέμπτης για την κατάρτιση και οικοδομή μας. Ας είναι ανοιχτά τα μάτια μας, καθώς ζούμε στις ημέρες του τέλους, και ας εργαζόμαστε με επιμέλεια για να έρθουμε πιο κοντά στην αλήθεια. Αν βρήκατε αυτό το μάθημα ωφέλιμο, σας παρακαλούμε να μοιραστείτε το βίντεο με τους γνωστούς και φίλους σας, ώστε να ωφεληθούν κι εκείνοι! Μακάρι να ακούσετε το κάθε μάθημα ξανά και ξανά, όπως εμείς, γιατί το θέμα της σωτηρίας είναι πολύπλευρο και βαθύ.




Σημειώσεις πάνω σε μία αναχώρηση

notes on a


Κάποιος είπε «αγάπη είναι να βλέπεις κάποιον να πεθαίνει». Δεν ξέρω αν είναι αγάπη. Αν είναι μόνο αγάπη. Ίσως είναι και ανάγκη. Και μη επιλογή.
Αγάπη είναι να βλέπεις κάποιον να ζει, να ζεις μαζί του, να τον γνωρίζεις, να τον μαθαίνεις. Να αυξάνεσαι μαζί του. Να περπατάς μαζί του τους δρόμους του Θεού, να τον πονάς όταν πέφτει, να τον ακολουθείς όταν σηκώνεται.
Το να βλέπεις κάποιον να πεθαίνει ίσως είναι και αγάπη.
Το σίγουρο είναι πως είναι μάθημα.
Πολλά μαθήματα.

Ρίζες και Φτερά

leaves  
Δεν είχαν καταλάβει η Ελίζα και η Ρόδη μεγαλώνοντας ποιοι ήταν οι γονείς τους. Νόμιζαν πως η μαμά ήταν εκείνη η κοντούλα που δεν έφτανε στα ψηλά ντουλάπια της κουζίνας τη ζάχαρη όταν της ζητούσαν να φτιάξει μιλφέιγ. Νόμιζαν πως ο μπαμπάς ήταν ένας μπαμπάς όπως όλοι οι άλλοι, μόνο που του άρεσε να κάθεται στο γραφείο του και να γράφει μασουλώντας κριτσίνια. Και πού και πού σκαρφάλωνε στο πεζούλι δίπλα απ’ το μπαλκόνι να στερεώσει τους κισσούς που ανέβαιναν από τον κήπο.
Κι όταν στη θάλασσα, το καλοκαίρι, έπαιζαν οι πέντε τους μπάλα και πιτσιλούσαν τον Ευτύχη κι έκαναν πατητές στον μπαμπά και τη μαμά την άφηναν καμιά φορά να πιάσει την μπάλα στο κορόιδο, νόμιζαν πως έμοιαζε με των άλλων η οικογένειά τους.
Πέρασαν χρόνια μέχρι να καταλάβουν.

Σημειώσεις πάνω σε μία ανάσταση

anastasi1

«Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών». Το λέει το «Πιστεύω» μας, το λέει ο Λόγος του Θεού, το λέει Εκείνος που το χάραξε στην αιώνια ψυχή μας.
Όμως πριν φτάσουμε στην ανάσταση, πρέπει να περάσουμε από τον θάνατο. Και ο θάνατος είναι ένα πολύ δύσκολο, ένα πολύ σκληρό θέμα. Ειδικά αν δεν είσαι εσύ εκείνος που πέθανε, αλλά εκείνος που μένει πίσω. Εκείνος που έκανε σχέδια, όνειρα, εκείνος που προγραμμάτιζε.
Εκείνος που του ’ταξαν ζωή και του έδωσαν θλίψη.
Εκείνος που προδόθηκε.

Πολεμώντας την αλήθεια

Μπροστά στα μάτια μας καθημερινά βρίσκεται σε εξέλιξη ένας αδυσώπητος αγώνας. Ένας πόλεμος σε ένα πεδίο μάχης κατάλληλα εκλεγμένο από αυτόν που κήρυξε τον πόλεμο αυτό. Ένας πόλεμος που ξεκίνησε χιλιάδες χρόνια πριν, όταν ο εχθρός του Θεού και εχθρός του ανθρώπου, ο απαρχής ανθρωποκτόνος διάβολος, πλησίασε την Εύα και τον Αδάμ στον κήπο της Εδέμ με ένα μόνο σκοπό. Να τους σκοτώσει. Πολεμώντας την αλήθεια.
 Όμως τίποτα από αυτά δεν θα μπορούσε να συμβεί, αν κάποιος δεν διαστρέβλωνε την αλήθεια, δεν την έκρυβε, δεν την αλλοίωνε. firefighters-ng 
«Στ’ αλήθεια, έτσι σας είπε ο Θεός;» (Γένεση 3:1). Με τα λόγια αυτά ξεκίνησε η εξαπάτηση του ανθρώπου και ο πόλεμος ενάντια στον Θεό μεταφέρθηκε στην καρδιά του δημιουργήματός Του. Ένας πόλεμος που συνεχίζεται με αμείωτη ένταση μέχρι σήμερα. Ένας πόλεμος που εξελίσσεται και αλλάζει μορφή ανάλογα με τις ανάγκες και τις συνθήκες. Ένας πόλεμος που θα συνεχίζεται μέχρι την οριστική και τελειωτική νίκη της Αλήθειας, του σπέρματος της γυναικός (Γένεση 3:15), που μπορεί ο πατέρας του ψέματος (Ιωάννης 8:44) να του κέντησε την πτέρνα, αλλά Αυτός θα του συντρίψει το κεφάλι (Γένεση 3:15).

Γιατί φοβόμαστε;

Είναι γεγονός, και ας το ομολογήσουμε, πως η ζωή μας ολόκληρη είναι γεμάτη με φόβους, οι μέρες μας, οι ώρες μας, η κάθε μας κίνηση. Αποτελούν κυρίαρχο στοιχείο της ζωής μας οι φόβοι και είναι τρομερό να το λέμε και να το ομολογούμε. Κάθε μέρα υποφέρουμε και στενά­ζουμε από ποικίλους φόβους, από ποικίλες αιτίες. Αν μαζεύαμε τους φόβους μιας ζωής, θα διαπιστώναμε πως το μεγαλύτερο και το καλύ­τερο μέρος της είναι κυριολεκτικά τυραννισμένο από τους φόβους!
bird-silhouette-small
Εδώ όμως υπάρχει κάτι ακόμα πιο τραγικό. Φόβους είχαμε πριν πάμε στον Χριστό, τότε που ήμασταν στη ζωή της αμαρτίας, στη ζωή του σκοταδιού, στη ζωή της άρνησης. Φόβους όμως έχουμε και τώρα που έχουμε τον Χριστό στη ζωή μας, που λέμε πως πιστεύουμε και πως ζούμε την καινούργια ζωή. Πώς γίνεται αυτό;